คนในสังคมส่วนใหญ่เร่งรีบกับการแข่งขันกับเวลาเพื่อที่จะแลกกับความสุขที่จะได้มา  จนลืมนึกถึงความสุขที่แท้จริง หลายครั้งที่ชั้นต้องนั่งมองคนอื่นๆเดินสวนกันไปมาไม่มองแม้แต่ฟ้ากับดิน  จึงทำให้บางครั้งชั้นจึงคิดหมดกำลังใจ  ทุกคนอยากเด่นอยากดังเหมือนกันทั้งนั้น  ในขณะที่ชั้นไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย  แต่ชั้นกลับคิดว่า  เวลาที่ชั้นเหลืออยู่ทุกๆวันนี้  ควรจะเป็นเวลาที่ชั้นได้อยู่กับครอบครัวอย่างเต็มที่  แต่ปัญหาทุกอย่างก็ย่อมเกิดขึ้นกับทุกคนไม่ว่าใครก็ตามต่างคนก็ต่างมีปัญหากันทั้งนั้นรวมถึงตัวชั้น  หลายครั้งที่ชั้นเคยท้อกับมันและก็หลายครั้งที่ชั้นเคยคิดที่จะหนีปัญหา  ในขณะที่ชั้นอยากจะเข้าไปอยู่กับพวกเค้า อยากจะเสนอความคิด อยากจะช่วยแก้ปัญหาทุกๆเรื่องที่เข้ามาในครอบครัว  แต่พวกเค้ากลับมองเพียงว่าชั้นเป็นเด็กคนนึง  ในขณะเดียวกันนั้นชั้นกลับคิดว่าชั้นสามารถช่วยแก้ปัญหาได้ "แต่ชั้นกลับไม่ได้รับโอกาสนั้นเลย"  มันจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ชั้นคิดว่า  ชั้นไม่มีความสามารถและสิ่งเหล่านี้ชั้นเชื่อว่าหลายคนก็คงเคยเจอแบบเดียวกับชั้น มันทำให้เราหมดความเชื่อมั่นในตนเองและชั้นเชื่อว่าชั้นสามารถที่จะพิสูจให้เค้าเห็นความสามารถของชั้นได้  และมันเป็นสิ่งเดียวที่ชั้นอยากจะทำอยู่ในขณะนี้ เพื่อให้เค้าเห็นค่าของชั้นอย่างเรื่องต่อไปนี้   

" ก้อนหินกับเม็ดฝน"  มีก้อนหินก้อนนึงที่ใครๆก็มองว่าไม่มีค่า  จนวันนึงที่ก้อนได้มาเจอกับหยดน้ำ  ก้อนหินหลงรักหยดน้ำมาก  เฝ้าเป็นห่วงเป็นใยเสมอ  แต่หยดน้ำก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ไม่เคยเห็นค่าของก้อนหินเลย  แต่ก้อนหินก็ยังเฝ้ารักเฝ้าห่วงหยดน้ำไม่เคยเปลี่ยน  และทุกๆวันหยดน้ำได้หยดลงมาใส่ก้อนหินทุกๆวัน  ก้อนหินที่ใครคิดว่าเข้มแข็งก็ค่อยๆละลายลง ทุกวัน ทุกวัน  จนกระทั่งก้อนหินละลายเป็นโคลนในที่สุด  และในวันนึงที่ก้อนหินได้จากหยดน้ำกลายไปเป็นโคลน  หยดน้ำก็คิดถึงความรักของก้อนหินที่มีให้กับตน  แต่ก็ไม่สามารถเรียกร้องได้อีกแล้ว  เพราะจากก้อนหินที่แสนดีได้กลายไปเป็นโคลนที่ไร้ค่าในที่สุด  แต่การจากไปของเค้าครั้งนี้มันทำให้หยดน้ำคิดได้ว่าก้อนหินนั้นทั้งรักและห่วงตนมากแค่ไหน  และสิ่งที่ก้อนหินเฝ้ามาตลอดก็มาถึงนั่นก็คือการที่ได้ใทห้หยดน้ำรู้ว่าตนนั้นรักหยดน้ำมากแค่ไหน  แต่มันก็สายเกินไปเพราะก้อนหินไม่มีตัวตนอีกแล้ว  และการจากไปครั้งนี้ทำให้หยดน้ำรู้สึกผิดมากเพราะตนเป็นสิ่งที่ทำให้ก้อนหินที่แข็งแกร่งได้กลายไปเป็นโคลนในที่สุด"

จากเรื่องนี้มันทำให้ชั้นคิดว่าไม่ว่าคนที่เราอยากจะให้เค้าเห็นความสำคํญของเรานั้น  จะหันกลับมาให้ความสำคัญกับเราช้าหรือเร็ว มันก็ไม่สำคัญเท่าการที่เค้าเห็นความสำคัญของเราเพียงแค่ครั้งเดียว  แล้วมองมันด้วยความจริงใจ  ในวันนี้ชั้นจึงไม่ท้อเลยแม้แต่น้อยที่จะพยายามทำให้คนอื่นเห็นความสำคัญของตัวเราเอง

ผ่านมากี่ฤดู กี่วันที่ผ่านไป เรื่องราวตั้งมากมายที่เข้ามาแล้วพ้นไปเจอวันที่ร้อนแรง ไม่นานก็เย็นได้ เจอบาดแผลใดไม่นานก็หายดี

*แต่เหลือสิ่งเดียว คงอยู่ไม่จากไป มาฝังตัวอยู่ เกาะกุมใจฉันตลอดมา

**นั่นคือความเหงา ที่เป็นดังเงา เฝ้ากุมหัวใจไม่ปล่อยวาง
ทุกนาทีผ่านไปช้าช้า สายตาเหม่อมองคอยใครซักคน
อยู่กับความเหงา กอดอยู่กับเงา ฝันในค่ำคืนช่างมืดมน
(ทุกวันที่ผ่านไปช้าช้า เหมือนหัวใจฉันมันอ่อนล้าลงทุกที)

กี่คนที่เข้ามาผ่านแล้วผ่านไป อีกนานสักเท่าไร ถึงพบเจอรักแท้จริงออกเดินมาผู้เดียว พบเจอหลายๆสิ่ง เป็นอยู่ชั่วคราวไม่นานก็ผันแปร*,**,**

ทุกวันที่เปลี่ยนที่ผ่านพ้น เหมือนยิ่งนานเสียงของหัวใจยิ่งแผ่วลง